Hakkımda

kışsızlık şiiri

‘her kar yağışını afet diye veren habercilere’

 

kar yok bu gece
inmedi lapa lapa
başka kışa kaldı melekler

kedi kaynıyor parklar
mırıl mırıl her köşede
kardan kedicikler gibi
soğuk hissiz miyavsız

yaşlı adam balkonundan
her sabah göğe bakıyor
gözleri kısık dua eder gibi
dudakları kımıl kımıl

tarlayı avuçluyor bir adam
avucunda toprak göğe bakıyor
bulut sessiz adam sessiz

çocuklar camlarda kaldı
kömür gözlü bir adam için
sıcacık bir kartopu için

kışsızlık halidir bu

ne kar değer yüzümüze

ne kar meleği konar avucumuza
ne de çocuklar yuvarlanır
kardan bahçelerde

kar başka kışa uçtu

kış kıyamete kaldı
kışsızlıktır mevsim

.

Şiirin ilk hali Ayvakti Dergisi’nin 77. Sayısında yayınlandı.

 

2 yorum

  1. RNE

    Güzel bir hatırlama/hatırlatma. Selam ve dua ile…

    REŞAD

  2. Nuray Semerci

    Gözlerini kırparak bakanlar ya çok üşüyordur ya duyguları görünmesin ayan olmasın diye kapatmıştır. Bazrn geleceği uzakları görmek için kısıp bakınca ileri…
    İşte bu!
    Benim, bana ait!
    Sahiplenme sakıncasıyla, kısmetini bilmek arasında gidip gidip gelirsin…
    Kış sevmek de güzel. Yaz sevmek de.
    Kar özlemek mesela.Bolu’dan geçerken çam ağaçları…
    Tam bir afettir manzara.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir